190
باشه ولی من حتی وقتی پیشتم،
دلم برات تنگ میشه!
دلم استرس و هیجان قبل از دیدنت رو می خواد!
دلم گوش و دل سپردن به صدا و حرفات رو می خواد!
دلم گیج و منگی و سرخوشی
بعد از دیدنت توی مسیر برگشتن به خونه رو می خواد!
دلم مرور کردن صحبت های اون لحظت،
وقت قبل از خواب شب همون روز رو می خواد!
دلم بی قراری های فرداش که به خاطر دلتنگی دو برابر
شده رو می خواد!
ببین! هر کسی شانس این رو نداره که توی زندگیش
همچین حس نابی رو تجربه کنه! حد اقل از این نظر
من خوش شانس ترینم
برچسب:
نویسنده: پرنیا نوروزی