از دوست داشتنت همین رو بس
که وقتی پیشت بودم، دنیا فراموشم میشد.
انگار کل دنیا فقط داخل همون کابین ماشین بود و تنها انسان باقی مانده روی زمین، شما.
ولی به قول شما شاید خدا داره شفام میده...
حتی اگه این علاقه هم از قلبم بیرون بره، جاش رو کسی یا
چیزی نمی گیره. فقط یه حفره بزرگ از خودش به جا می ذاره
که شاید هر از گاهی سر باز کنه...
برچسب:
نویسنده: پرنیا نوروزی